Zenuwachtig is niet eens het juiste woord.Ik weet niet precies wat ik vandaag voel. Alleen dat het geen prettig gevoel is. Wachten. Wachten. En nog eens wachten.Dat is 2025 voor mij geweest. Wachten op een bloeduitslag Wachten op een CT-scan Wachten op een operatie Ik wen er niet aan. Nooit. Weer zo’n controle Gisteren stond […]
Wat als het mis is? Meer lezen »
Gisteren stond hij op de planning.Mijn allereerste hardloopwedstrijd sinds mijn ziek zijn. En daar had ik naartoe geleefd. Echt.Zoals een klein kind. Dagen vooraf hyper. Stuiterend. Bang om niet te kunnen slapen. Dat pure enthousiasme had ik lange tijd gemist. Mijn laatste wedstrijd was in oktober 2024. Daarna werd alles anders. Tot gisteren. Terug in
De dag dat alles weer samenkwam Meer lezen »
Begin april. Bijna drie weken na mijn ingrijpende operatie.Ik voelde me goed. Dat zei ik ook tegen mijn vrouw: dit is mijn beste dag sinds de operatie. De periode waarin ik niets meer wilde voelen aan pijntjes, leek ik steeds meer achter mij te laten. Minder steken. Minder zeurende pijn. Het litteken dat zich rustiger
Een goede dag die anders afliep Meer lezen »
Bijna drie weken geleden schreef ik dat ik bewust een stap terug deed. Ik voelde dat er iets speelde. Geen harde blessure, geen acute pijn, maar wel signalen die ik niet wilde negeren. Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten hoe dit soort dingen misgaan als je denkt: het zal wel loslopen. Dus
Luisteren vóór het misgaat Meer lezen »
En zo werd ineens het streefdoel van €9.999 aangetikt.Ongeveer anderhalve maand nadat ik de pagina online zette. Eerlijk: dat had ik niet zien aankomen.Zeker niet nadat ik mijn eerdere doel al had verhoogd. Toch gebeurde het. Dankzij jullie.147 mensen. Kleine bedragen, grote bedragen. Alles telt. Vooraf had ik geen plan voor dit moment. Maar toen
€9.999 gehaald. En dus omhoog. Meer lezen »
De wereld voelt onrustig. Oorlogen, spanningen, alles schuurt. In Nederland hebben we het relatief goed, maar het komt dichtbij.Toen ik in het ziekenhuis lag, was dat allemaal bijzaak. Laat het maar branden, dacht ik. Ik had andere prioriteiten. Beter worden. Punt. Er was geen ruimte voor de rest. Wat wél binnenkwam: mensen. Mijn vrouw. Vrienden.
De meeste mensen deugen Meer lezen »
Voor mij is de 9 Uur Challenge meer dan hardlopen. Het is stilstaan. Bij wat mij is overkomen, maar ook bij wat ik al veel eerder heb moeten dragen. Mijn moeder overleed op 13 maart 2006. Precies één dag nadat ze 51 werd. Alsof ze dat nog even wilde afwachten. Ik was twintig. Zij veel
Mijn grootste angst is het krijgen van een blessure. Dat valt natuurlijk in het niets bij wat ik halverwege maart voor mijn kiezen kreeg, maar toch. Ik heb een missie: 9 uur lang hardlopen op 13 maart 2026. Precies een jaar en een dag na mijn 9 uur durende operatie. Dat vraagt om een gedegen
Een stap terug om straks door te kunnen Meer lezen »
Precies een jaar geleden begon iets wat ons leven voorgoed veranderde.Een etentje. Mijn vrouw, haar zus en haar zwager gingen uit eten. Ik was in de buurt en schoof aan. Als ik uit eten ga, kies ik voor vlees. Thuis eet ik het nauwelijks. Rudin is vegetarisch en dat bevalt me eigenlijk prima. Noem me
Een ode aan Rudin Meer lezen »
28 mei 2025. Een ochtend die alles blootlegt. Ik trek mijn hardloopschoenen aan en ga naar buiten. Het plan is simpel: weer beginnen. De realiteit is anders. Nog geen paar honderd meter, een hoge hartslag en een lichaam dat protesteert. Niet subtiel. Duidelijk. Ik loop met een Polar-horloge. Dat meet alles: tempo, afstand, hartslag. Die
Progressie. Elke stap telt. Meer lezen »
