Achtergrond

Begin april. Bijna drie weken na mijn ingrijpende operatie.Ik voelde me goed. Dat zei ik ook tegen mijn vrouw: dit is mijn beste dag sinds de operatie. De periode waarin ik niets meer wilde voelen aan pijntjes, leek ik steeds meer achter mij te laten. Minder steken. Minder zeurende pijn. Het litteken dat zich rustiger […]

De wereld voelt onrustig. Oorlogen, spanningen, alles schuurt. In Nederland hebben we het relatief goed, maar het komt dichtbij.Toen ik in het ziekenhuis lag, was dat allemaal bijzaak. Laat het maar branden, dacht ik. Ik had andere prioriteiten. Beter worden. Punt. Er was geen ruimte voor de rest. Wat wél binnenkwam: mensen. Mijn vrouw. Vrienden.

Voor mij is de 9 Uur Challenge meer dan hardlopen. Het is stilstaan. Bij wat mij is overkomen, maar ook bij wat ik al veel eerder heb moeten dragen. Mijn moeder overleed op 13 maart 2006. Precies één dag nadat ze 51 werd. Alsof ze dat nog even wilde afwachten. Ik was twintig. Zij veel

Precies een jaar geleden begon iets wat ons leven voorgoed veranderde.Een etentje. Mijn vrouw, haar zus en haar zwager gingen uit eten. Ik was in de buurt en schoof aan. Als ik uit eten ga, kies ik voor vlees. Thuis eet ik het nauwelijks. Rudin is vegetarisch en dat bevalt me eigenlijk prima. Noem me

Er zijn momenten in een herstelperiode die je nooit meer vergeet. Niet omdat ze zwaar waren, maar omdat ze het absolute nulpunt vormen. Het punt waarop je lichaam zegt: nu is het genoeg. Voor mij kwam dat moment onverwacht, hard en zonder waarschuwing. Achteraf gezien was dit het dieptepunt van mijn herstel. Maar ook het

Hardlopen was altijd mijn uitlaatklep. Mijn manier om mijn hoofd leeg te maken. Voor de operatie liep ik zonder moeite een marathon. Een paar maanden later mocht ik helemaal niets meer. Mijn lichaam lag stil, vol pijn, en door de longembolieën was hardlopen onmogelijk. Ik moest wachten. Rusten. Herstellen van negen uur ellende op de