Gisteren stond hij op de planning.
Mijn allereerste hardloopwedstrijd sinds mijn ziek zijn.
En daar had ik naartoe geleefd. Echt.
Zoals een klein kind. Dagen vooraf hyper. Stuiterend. Bang om niet te kunnen slapen. Dat pure enthousiasme had ik lange tijd gemist. Mijn laatste wedstrijd was in oktober 2024. Daarna werd alles anders.
Tot gisteren.
Terug in ’s-Heerenberg
Het decor: het prachtige ’s-Heerenberg.
De Montferland Halve Marathon, eerste editie.
Maanden voorbereiding moesten hier samenkomen.
Ik wist dat het geen makkelijke wedstrijd zou worden. Heuvelachtig. Pittig.
Hoe pittig, dat besefte ik pas echt toen ik een dag eerder het parcours verkende. Rond kilometer vijf lag er eentje waar je niet omheen kon. Inhouden omhoog, en daarna volle bak omlaag. Slim lopen. Geduld hebben.
Die omgeving kende ik. Ik had hier al vaker gelopen, toen de Montferland Run nog geen halve marathon was en max 15 kilometer telde. Destijds vond ik het al zwaar. Dat zat nog vers in mijn hoofd.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)
Een oud record in mijn hoofd
In mijn hoofd had ik het parcours al tientallen keren gelopen.
Inclusief die ene fantasie: een PR aanvallen uit 2006 (halve Marathon amsterdam). Twintig jaar oud.
Een tijd uit een periode waarin conditie vanzelfsprekend was. Sportacademie. Jong lijf. Alles ging makkelijker.
Nu weet ik beter. Nu moet ik eraan trekken. Hard ook.
Het afgelopen halfjaar was knokken. Van nul naar fit.
Maar of het genoeg was? Geen idee.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)
De dag zelf
Checklist:
- Goed geslapen
- Ontbeten met pannenkoeken (doe ik nooit)
- Energie: check
Last minute besloot ik zonder vest of gordel te lopen. Geen zin om te sjouwen. Drinken pak ik bij de posten wel. Mijn redenering was simpel: als ik maar snel genoeg loop, ben ik er ook sneller en drink ik dan wel.
De start was rommelig.
Overbelaste garderobe. Lange rijen bij de toiletten.
Ik gooide mijn spullen ergens in een tent, onbewaakt. Geen tijd. Ik moest en zou in startvak groen staan.
Zenuwen? Zeker.
Gaan mijn benen dit tempo houden? Ga ik mezelf niet opblazen?
Maar ook: wat er ook gebeurt, ik loop uit. Dat ik hier überhaupt sta, is al winst.
Het loopt
Vanaf de eerste kilometers voelde ik het.
Dit loopt goed.
Hartslag onder controle. Ik kon zelfs praten. Misschien zelfs harder lopen?
Maar ik hield mezelf in. Ik ken mezelf. Te hard starten is vragen om ellende, zeker met die heuvel op kilometer vijf.
En ja, die was pittig.
Maar die afdaling… dat is mijn speeltuin.
Met 3:45 per kilometer naar beneden voelt als vliegen. Je haalt alles terug wat je omhoog hebt laten liggen. Dat blijft een cadeautje.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)
Meer dan alleen lopen
Wat me raakte tijdens het lopen: de gevoelens die omhoog kwamen.
Dat ik hier mág lopen.
Nu. Fit. Met dit weer. Dit lichaam.
Dat is geen vanzelfsprekendheid meer. Dat besef was er elke kilometer.
En ik liep niet alleen voor mezelf. Ook voor het goede doel. Dat gaf kracht.
Euforie. Ik liep op wolken.
Publiek langs de kant als extra brandstof.
Halverwege wist ik genoeg
Halverwege was het duidelijk.
Dat PR van twintig jaar oud ging eraan.
De vraag was niet óf, maar hoeveel minuten ik van het PR af zou snoepen.
En dat gaf nog een extra zet. Alles ging vanzelf. Geen dip. Geen energietekort. Geen moment twijfel.
Achteraf weet ik: er zat zelfs meer in.
Maar ik hield in. Uit respect voor het parcours en uit angst om mezelf alsnog op te blazen. Voorzichtigheid won het van bravoure.
Later dit jaar komt er vast nog een kans.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)
De finish
Eindtijd: 1 uur en 34 minuten.
PR verpulverd.
Vandaag: benen omhoog. Enkels wat beurs. Blaren op beide voeten. Prima. Hoort erbij.
En hoe lekker is het om mijn hardloopcoach te kunnen zeggen:
ik voel me hersteld. Die lichte blessure is weg. We kunnen weer opbouwen.
Vier trainingen per week blijft staan.
Maar net iets meer kilometers. Net iets langer. Ik wil niets aan het toeval overlaten richting 14 maart.
Wat nu?
Op 14 maart loop ik 9 uur.
Dat doel komt dichterbij. En na gisteren kijk ik daar met nog meer honger naar uit.
Deze race heeft me verrast.
Mijn lijf heeft me verrast.
De grote vraag blijft hangen:
waartoe ben ik nog meer in staat?
Wat een feestje om dit schrijven te lezen, al had ik je natuurlijk al even gesproken, deze details en gedachten, ontzettend mooi en meer dan gegund!
En op de vraag waar je nog meer tot in staat bent…
Dit alles nu bundelen en er een boek van maken!
Ik zou inderdaad een boek kunnen schrijven. Breng mij niet op ideeen, haha.
Ik vind het heel knap Frank wat jij al presteerd. Lopen zag er heel soepel uit.
Dank, jullie bedankt voor de support.