Mijn grootste angst is het krijgen van een blessure.
Dat valt natuurlijk in het niets bij wat ik halverwege maart voor mijn kiezen kreeg, maar toch. Ik heb een missie: 9 uur lang hardlopen op 13 maart 2026. Precies een jaar en een dag na mijn 9 uur durende operatie. Dat vraagt om een gedegen en uitgebalanceerde voorbereiding. Tot gisteren stond er vijf dagen trainen per week op het programma.
En toch moet ik iets bekennen.
Iets wat schuurt.
Ik moet een stap terugdoen.
Sinds anderhalve week voelt het niet goed. Niet tijdens het lopen, maar juist erna. Als ik rustig op de bank zit of in bed lig, beginnen mijn schenen te zeuren. Vooral links. Een branderig gevoel. Geen echte pijn, wel hardnekkig en irritant. Mijn eerste gedachte: dit gaat wel over. Zolang ik tijdens het lopen nergens last van heb, is er weinig aan de hand. Toch bleef het knagen.
Want ik weet ook: negeren is precies hoe het misgaat.
Daarom heb ik gisteren mijn hardloopcoach een bericht gestuurd met de vraag om mee te denken. Hij zou het overleggen met zijn vrouw, toevallig fysiotherapeut. Dat helpt. Echt.
De conclusie is nuchter en geruststellend. Er is geen reden tot paniek. Het is lastig om dit op afstand exact te duiden, maar de verwachting is dat ik hier met aanpassingen en gerichte oefeningen goed vanaf kom. Belangrijk detail: ik ben er (waarschijnlijk) op tijd bij.
Het trainingsschema is aangepast:
- Van 5 naar 4 trainingsdagen
- Alle loopjes voorlopig herstelruns in zone 1
- Deze aanpak geldt minimaal twee weken
Daarnaast train ik mijn kuiten en schenen dagelijks. Dat stond al op mijn lijst en is nu vaste prik. Ik had zelf inmiddels ook extra hardloopschoenen gekocht, zodat ik beter kan afwisselen. Minder eenzijdige belasting. En ik ga vaker asfalt inruilen voor onverharde paden.
Na die twee weken evalueren we opnieuw. Ook de wedstrijd van 18 januari (Montferland Run) hangt daar vanaf. Meedoen is één ding. Meedoen op aangepast tempo is een ander. Dat besluit komt later.
Ik heb er vertrouwen in dat dit goed komt.
Maar makkelijk is anders.
De tijd is beperkt. Iedere training telt. Tegelijkertijd telt één ding zwaarder dan kilometers maken: luisteren naar mijn lichaam. Want als ik nu doordruk, loop ik het risico mezelf echt kapot te lopen. En dan blijft er straks niets over.
Iedere hardloper kent dit gevoel.
Terugschakelen terwijl je een helder doel voor ogen hebt, doet pijn. Maar soms is het de enige verstandige keuze.