Hardlopen was altijd mijn uitlaatklep. Mijn manier om mijn hoofd leeg te maken. Voor de operatie liep ik zonder moeite een marathon. Een paar maanden later mocht ik helemaal niets meer. Mijn lichaam lag stil, vol pijn, en door de longembolieën was hardlopen onmogelijk. Ik moest wachten. Rusten. Herstellen van negen uur ellende op de operatietafel.
Het moment dat het weer begon te kriebelen
Op een dag voelde ik dat ik weer iets wilde. De longarts zei: “Als jij er klaar voor bent, ga ervoor.” Dat was het zetje dat ik nodig had.
Maar ik wist ook dat ik niet zomaar een rondje kon gaan lopen. Ik moest opnieuw beginnen. Vanaf nul. Dat was frustrerend, want een half jaar eerder liep ik 42 kilometer alsof het niets was. Dus installeerde ik de app van Evi en zette ik een nieuw, bescheiden doel: vijf kilometer kunnen lopen.
De eerste training: keiharde realitycheck
Die eerste training was slopend. Ik hield nog geen kilometer vol. Mijn hartslag schoot omhoog en de tranen rolden over mijn wangen. Toen mijn horloge mijn conditie beoordeelde als “waardeloos”, kwam dat binnen. Hard.
Thuis vertelde ik het in tranen aan mijn vrouw. Verdriet, teleurstelling, machteloosheid.
Kleine stappen vooruit
Toch bleef ik doorgaan. Elke training een kleine stap vooruit. De eerste maanden waren zwaar. Mijn litteken trok bij elke beweging en voelde elke dag alsof het in brand stond. Maar langzaam werd het beter. Langzaam kwam het plezier terug.
Mijn verhaal delen
Op een gegeven moment besloot ik te delen wat mij was overkomen. Ik plaatste mijn verhaal op LinkedIn. Veel mensen wisten niets van mijn ziekte, de operatie, het herstel. De reacties waren warm en oprecht. Dat gaf kracht. Dus bleef ik delen.
Het idee voor een challenge
Toen kwam het besef: ik moet iets doen met dat herstel. Iets groots. Iets dat past bij wat er gebeurd is. Iets waarmee ik geld kan ophalen voor kankeronderzoek.
Alle ideeën passeerden: 9 kilometer. 9 rondjes van 9 minuten. Allemaal te klein. Te makkelijk. Dat voelde niet als een eerbetoon.
Het getal bleef terugkomen: negen. Het aantal uren dat ik op de operatietafel lag. De zwaarste uren van mijn leven.
9 uur hardlopen
En toen viel alles op zijn plek. Ik ga negen uur hardlopen. Eén uur voor elk uur dat ik op de operatietafel lag. Dat voelde meteen als de juiste challenge: zwaar, rauw, symbolisch.
En om mezelf geen weg terug te geven, besloot ik het openbaar te maken. Via social media, via deze website, en met iedereen die mij lief is.
Dit is waarom ik het doe
Het is een ode aan herstel. Aan veerkracht. Aan het leven dat ik bijna kwijt was. En ik wil iets terug doen: geld ophalen voor onderzoek naar kanker.
En dit is pas het begin.