28 mei 2025.
Een ochtend die alles blootlegt. Ik trek mijn hardloopschoenen aan en ga naar buiten. Het plan is simpel: weer beginnen. De realiteit is anders. Nog geen paar honderd meter, een hoge hartslag en een lichaam dat protesteert. Niet subtiel. Duidelijk.
Ik loop met een Polar-horloge. Dat meet alles: tempo, afstand, hartslag. Die gegevens worden vertaald naar één cijfer: de Running Index (VO2 Max). Dat cijfer laat zien hoe efficiënt je loopt. Hoe lager het getal, hoe zwaarder elke stap is voor je lichaam.
Die ochtend staat er 34.
Dat is laag. En het voelt ook zo.
Het horloge rekent door. Op basis van mijn trainingen schat het wat ik op dat moment zou kunnen lopen op verschillende afstanden. Die prognoses zijn confronterend:
- 5 kilometer: bijna 40 minuten
- Halve marathon: bijna 3 uur
- Marathon: ruim 6 uur
Geen fout. Geen slechte dag. Gewoon een eerlijke weerspiegeling van mijn conditie op dat moment.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)
Terug naar de basis
Na die dag begin ik met online hardloopcoach Evi. Het doel is bewust klein: weer vijf kilometer achter elkaar kunnen lopen. Geen tempo. Geen prestatiedruk. Alleen bewegen.
De eerste weken zijn taai. Elke training voelt zwaar. De vooruitgang zit niet in minuten of kilometers, maar in het feit dat ik überhaupt weer ga. De cijfers veranderen nauwelijks, maar mijn lichaam leert opnieuw wat hardlopen is.
Langzaam komt de basis terug. Ik kan iets langer doorlopen. De ademhaling wordt rustiger. Dat is het moment waarop ik weet: dit werkt.
Structuur brengt rust
Ik stop met Evi en ga trainen met mijn Polar-horloge. Ik stel een schema in richting een halve marathon. Dat geeft structuur. Elke training heeft een doel.
En gaandeweg gebeurt er iets interessants.
Bij hetzelfde tempo blijft mijn hartslag lager. De Running Index kruipt omhoog, richting de 50. Dat betekent niet dat ik ineens sneller ben, maar wel dat mijn lichaam efficiënter wordt. Minder moeite. Meer controle.
Vanaf hier gaat het echt vooruit
12 november.
Ik start met een persoonlijk schema van coach Marcel Meeling. Geen algemeen plan, maar iets dat past bij mijn belastbaarheid en mijn doel.
Vanaf dat moment vallen de puzzelstukjes op hun plek:
- Langere duurlopen, soms boven de 20 kilometer
- Meerdere trainingen per week in een lage, stabiele hartslag
- Een Running Index die doorstijgt naar rond de 60
Het horloge rekent opnieuw. Niet om verwachtingen te scheppen, maar om richting te geven. De prognoses zijn nu anders:
- 5 km rond 20:50
- Halve marathon rond 1:36
- Marathon rond 3:20
Dit zijn geen beloftes. Het zijn berekeningen op basis van wat ik nu aankan. Momentopnames die laten zien hoe ver ik ben gekomen.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)
Bevestiging op asfalt
Vorige week liep ik 5 kilometer in 21:05.
Dat is 14,2 kilometer per uur.
Op papier een getal. In werkelijkheid een bevestiging. Niet van snelheid, maar van vooruitgang. Omdat ik weet waar ik vandaan kom.
Het lichaam praat mee
Het gaat niet zonder slag en stoot. Mijn litteken voel ik bij elke stap. Soms trekt het zo dat mijn ademhaling vastloopt. Af en toe een scherpe pijn op de plek waar eerder een drain zat.
Maar ik loop door. Niet omdat het makkelijk is. Omdat het kan. En omdat elke training die lukt er één is.
Het doel komt steeds dichterbij
Negen uur hardlopen op 14 maart 2026.
Het liefst 71 kilometer.
Wat eind mei onmogelijk voelde, is nu voorstelbaar. Niet door geluk of talent, maar door structuur. Door begeleiding. Door blijven bewegen, ook als het langzaam gaat.
Progressie zit niet in grote sprongen.
Progressie zit in blijven gaan.
Natuurlijk lezen we jouw verhaal, omdat we als goede vrienden van dichtbij meegeleefd hebben met jou en Rudin.
En dan nu bijna dagelijks je volgen bij je weg naar de Challlenge, hoe mooi!!!
Keep going Frank, you can do it!
Dank lieverds! Fijn dat jullie mijn vrienden zijn.
Mooi Frankyboy..je kunt het !…wat een prestatie tot nu al…top !
Dank lieve oom!