Voor mij is de 9 Uur Challenge meer dan hardlopen. Het is stilstaan. Bij wat mij is overkomen, maar ook bij wat ik al veel eerder heb moeten dragen.
Mijn moeder overleed op 13 maart 2006. Precies één dag nadat ze 51 werd. Alsof ze dat nog even wilde afwachten. Ik was twintig. Zij veel te jong. Die datum staat in mijn geheugen gegrift.
In die tijd woonde ik op kamers. Elk weekend zat ik 3,5 uur in de trein terug naar Doetinchem. Even thuis. Even haar zien. Altijd vrolijk. Nooit klagen. Dat is hoe ik haar herinner. Terwijl ze ziek was, bleef ze licht. Dat was mijn moeder.
Ik verdoofde mijzelf
Ik hield afstand. Niet bewust, maar zo ging dat. Ik was jong en zocht mijn uitweg in stappen, verdoven, niet hoeven voelen. In de weekenden dat ik niet thuis was, verdween ik in de nacht. Achteraf zie ik dat het mijn manier was om om te gaan met alles wat speelde.
Wat ik op afstand meemaakte, kwam bij mijn zusje Linda keihard binnen. Zij stond er middenin. Ambulances voor de deur. Hypo’s. Hyper’s. Mijn moeder werd na een zware operatie automatisch diabetespatiënt. De ziekte hield niet op bij de kanker. Het bleef doorgaan.
(Tekst gaat verder onder afbeelding)
Veel vragen
Afgelopen oud en nieuw kwam het besef weer keihard binnen.
Ik had haar zoveel meer willen vragen.
Ik kende mijn moeder vooral als mijn moeder. Niet als mens. Niet als vrouw. Ik was zeventien toen ik al op mezelf woonde. In werkelijkheid heb ik haar maar zeventien jaar echt meegemaakt. Ik had willen weten hoe haar jeugd was. Hoe ze mijn vader heeft leren kennen. Hoe ze naar het leven keek. Dat zijn vragen die je stelt als je veertig bent. Niet als puber.
Ik had haar willen laten zien waar ik nu woon. Haar willen voorstellen aan mijn vrouw, die ze nét niet heeft mogen ontmoeten. Haar willen vertellen dat het goed is gekomen. Dat ik, ook zonder mijn studie af te maken, op mijn pootjes terecht ben gekomen. Dat ik trots ben op wat ik heb opgebouwd.
(Tekst gaat verder onder afbeelding)
Nasleep
Ik heb me door die rouw heen gebeten. Functioneren lukte wel, maar slapen niet. Vijftien jaar heb ik nauwelijks geslapen. Geen depressie, wel onrust. Nacht na nacht. Mijn huisarts schreef steeds meer medicatie voor, tot ik uiteindelijk in een slaapkliniek belandde. Daar kreeg ik voor het eerst echte handvatten. Stap voor stap kwam de rust terug. Inmiddels reken ik mezelf tot de goede slapers. Het blijft bijzonder hoe diep zulke dingen doorwerken.
Frenkiepenkie
Ik denk nog vaak aan haar. Terwijl ik dit schrijf, schieten de tranen in mijn ogen.
Zou ze trots op me zijn?
Wat zou ze vinden van die negen uur hardlopen? Vet? Onnodig? Of juist mooi?
Ik zal het nooit weten. Of misschien toch wel.
Is er iets daarboven? Staat ze daar met die vertrouwde glimlach? Haar Frenkiepenkie nog even aankijkend, hopend dat ik nog niet kom. Dat hoop ik zelf ook. Ik hoop ouder te worden dan die 51 jaar. Dat is allerminst vanzelfsprekend, weet ik nu.
(Tekst gaat verder onder afbeelding)
71 kilometer hardlopen
Op 14 maart loop ik negen uur lang. Mijn doel is minimaal 71 kilometer. De leeftijd die mijn moeder op die dag zou hebben gehad. Ze overleed precies op de dag van mijn operatie. Toeval? Voor mij niet.
Mam, ik hoop dat je er bent die dag.
Dat je me vooruit duwt. Me aanmoedigt. Me toespreekt als het zwaar wordt. Alles wat helpt.
We gaan elkaar nog zien.
Maar laat me nog even.
Mooi geschreven Frank! Dit gaat je lukken💪🏻
Dank Lome, ik ga er voor!
Lieve Frank,je moeder verliezen op jonge leeftijd is verdrietig. Begrijp heel goed dat jij haar nog heel veel vragen had willen stellen.
En inderdaad dat je haar nu ook hard nodig hebt.
Je hebt het goed gedaan in jouw leven. Ik ben er van overtuigd dat jouw moeder over jou waakt en dat zij trots is op jou!
Het gaat jou lukken die 9 uur lange afstand vol te houden.
Ben blij voor jou dat jij volledig gesteund wordt door je vrouw.’ In goede en in slechte tijden.’
Ik blijf jou volgen en hoop dat het met jouw gezondheid alleen maar beter mag worden. En dat jouw streefduurloop gaat volbrengen.
Liefs Annette 😘
Je
Wat een mooie woorden. Leuk dat je mij volgt.
Veel te jong gestorven, ze zal absoluut trots op je zijn, gewoon om wie jij bent als mens, daar hoef je niet over te twijfelen. Wij, jouw supporters, zijn allemaal trots.
Wat super lief van! Ik hoop dat ze trots is…. 🙂 en met een grote glimlach toekijkt..
Wat een mooi verhaal Frank over je moeder! We kenden haar als een open en moedige vriendin die betrokken en positief was. Je bent een deel van haar en we wensen je veel succes!
Harry en Nardi
Wat super leuk om te horen dat mijn moeder zo in het leven stond…