Zenuwachtig is niet eens het juiste woord.
Ik weet niet precies wat ik vandaag voel. Alleen dat het geen prettig gevoel is.
Wachten. Wachten. En nog eens wachten.
Dat is 2025 voor mij geweest.
- Wachten op een bloeduitslag
- Wachten op een CT-scan
- Wachten op een operatie
Ik wen er niet aan. Nooit.
Weer zo’n controle
Gisteren stond mijn halfjaarlijkse controle weer op het programma.
Ik wist dat die eraan kwam, maar in de weken ervoor was ik er nauwelijks mee bezig.
Tot de dag vóór het bloedprikken.
Plotseling sloeg de vermoeidheid toe. Overweldigend. Alsof mijn lichaam alvast reageerde.
Misschien ben ik er onbewust toch meer mee bezig dan ik wil toegeven.
Tegelijkertijd denk ik: ik voel me goed. Ik ben fit. Ik loop. Ik train.
Wat kan er mis zijn?
Mijn gevoel laat me zelden in de steek. Meestal voel ik feilloos aan wanneer er iets niet klopt.
Maar wat als mijn gevoel dit keer geen gelijk heeft?
Dat soort gedachten nestelt zich in je hoofd.
Wat als…?
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)
Malen
Vanmorgen werd ik wakker en deed meteen wat ik eigenlijk niet wilde doen:
uitslag checken.
Niets.
Dat vreet energie.
Ik kom niet aan werk toe. Ik kan het niet parkeren. Mijn hoofd blijft draaien. Dat malen maakt me zelfs misselijk. En ik weet dat die misselijkheid uit mijn hoofd komt. Dat je brein je letterlijk ziek kan maken.
Ik spreek mezelf toe:
Er is niets aan de hand.
En als er iets te zien is in het bloed, dan lossen we dat ook weer op.
Dat heb ik het afgelopen jaar bewezen.
Maar eerlijk?
Ik moet er niet aan denken om weer een operatie in te gaan. Weer herstel. Weer onderzoeken. Weer die hele molen.
Niet eens alleen voor mezelf.
Voor mijn vrouw. Zij heeft het minstens zo zwaar gehad.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)
Afleiding
Ik zal nooit wennen aan die halfjaarlijkse controles.
Ik vraag me vaak af hoe anderen dat doen. Hoe zij rustig blijven.
Vandaag kies ik voor afleiding.
Werk kan wachten.
We gaan nieuwe hardloopschoenen kopen. Een cadeau van mijn vrouw.
Even iets doen waar ik energie van krijg. Iets wat vooruitkijkt in plaats van terug.
Waarom ik dit doe
Als de bloeduitslag goed is, kan ik ademhalen.
Dan gaat de focus weer volledig op wat komen gaat.
Over minder dan een maand loop ik 9 uur.
Voor ieder uur dat ik op de operatietafel lag.
Om stil te staan bij mijn operatie en iedereen die ziek is.
En om geld op te halen voor onderzoek naar kanker.
Juist dát geeft energie.
Iets terugdoen. Iets positiefs maken van iets dat allesbehalve positief was.
Die mentale veerkracht heb ik straks nodig tijdens mijn challenge.
En misschien begint die veerkracht wel hier.
In het wachten….
Hoi Frank,
Schut die zenuwen van je af. Als er echt iets in het bloed gevonden was. Hadden ze je gelijk gebeld.
Je gaat hartstikke goed. Geniet van je kracht. Jij kunt het.👍❤️💋
Komt wel goed! Dat wachten is vreselijk inderdaad.